Het is maar goed dat we ons hotel het vervoer naar Bandung hebben laten
regelen want de Grab (Aziatische Uber) brengt ons naar zo'n afgelegen
plek achter een mall waar je normaal echt nooit zou komen. Wat dat
betreft valt hier nog een wereld te winnen wat betreft aanduiding en
vindbaarheid op internet.
De
rit wordt spannend; het zal ergens tussen de 3 en 8 uur duren omdat het
verkeer druk en onvoorspelbaar is. We hebben geluk, we doen er 3,5 uur
over.
Aangekomen in
Bandung denken we slim te zijn en de taxi op de meter te laten rijden,
het hotel is namelijk niet zo ver weg en we hebben even geen zin in het
spel dat afdingen heet. Dat blijkt een foute keuze want de chauffeur
neemt een enorme omweg zodat de meter mooi oploopt. We zullen voortaan
dus toch maar weer een vaste prijs afspreken om dit soort toestanden te
voorkomen.
Omdat we
vernomen hebben dat Bandung zelf geen mooie stad is zullen we ons vooral
richten op de omgeving van Bandung, omdat die wel mooi is. We gaan op
zoek naar een chauffeur voor een dag die ons de mooie plekjes kan laten
zien. Ook deze zoektocht is een onmogelijke queeste. Uiteindelijk komen
we op een blog terecht die Diaz Travel aanraadt. Ik stuur ze een appje
en binnen een paar minuten hebben we een chauffeur voor de volgende
ochtend geregeld.
'S
ochtends staat Henry ons op te wachten. Hij heeft een hele planning
gemaakt van dingen die hij ons wil laten zien. De eerste stop is een
rijstveld. Zo op het eerste gezicht is dit niet zo boeiend. We hadden
een groen rijstveld verwacht op een heuvel met verschillende lagen. Wat
er voor ons ligt is vlak en ziet er dor uit. Hebben we er wel goed
aangedaan om deze tour te nemen of zijn we in een "tourist trap" getrapt?
Eenmaal op het veld blijkt het toch wel interessant. Ze zijn bezig met
de laatste fase van de rijst: het oogsten en laten drogen. Het water
laten ze eerst weglopen waardoor ze het gemakkelijk af kunnen snijden en
kloppen vervolgens de rijst van de takken die veel weghebben van graan.
We spreken ook nog een paar werkers op het land, Henry fungeert als
tolk.
We gaan weer verder
naar hetgeen waar we eigenlijk voor kwamen, Kawah Putih. Dit is een
groot zwavelmeer. Eerst worden we naar boven gereden in een aftands
busje waar 10 man ingepropt wordt. We hobbelen naar boven en hebben
vanaf daar een mooi uitzicht over het meer. Het heeft wel wat weg van
Yellowstone, ook de geur is ons erg bekend. We lopen naar beneden waar
je zowat het meer in kunt lopen. Afrastering heb je hier niet. Dit heeft
helaas ook tot gevolg dat we plastic en andere rotzooi aan de randen
zien liggen. Iets wat we helaas tijdens de reis nog vaak zullen zien.
De
terugweg met het busje is helemaal spannend nu we in een busje zitten
zonder deuren en de chauffeur als een malle naar beneden raast. Ik kan
me niet voorstellen dat er nog nooit iemand uitgevlogen is.
De
volgende stop is een bezoek aan een theeplantage. Wat is dit
indrukwekkend! Zover als het zicht reikt alleen maar groene planten,
wow! We lopen er doorheen en er is niemand te bekennen. Henry neemt ons
mee naar een rots middenin het rijstveld zodat we een mooi uitzicht
hebben. Op de bassen van een bruiloft verderop na is het hier bijna stil,
dat hebben we nog niet meegemaakt in Indonesië. We nemen de omgeving
goed in ons op en gaan verder naar de laatste bestemming.
Inmiddels
begint er een mist neer te dalen en begint het licht te regenen.
Hopelijk valt er nog iets te zien op de volgende bestemming!
Ergens
stond al dat de hot springs van Kawah Rengganis idyllisch waren en we
worden inderdaad niet teleurgesteld. Het ligt verborgen in de bergen
waardoor je zonder gids er eigenlijk niet kunt komen. Dit heeft als
effect dat er maar een handjevol toeristen zijn als wij er aankomen. De
mist geeft een extra magisch effect, we zijn in een soort mystiek
sprookje belandt. We
steken even de voeten in de pool en lopen mee met Henry naar zijn
favoriete locatie. We lopen steeds dieper de bossen in, door water heen,
en steeds als we denken er te zijn klimt Henry weer een rots op.
Uiteindelijk komen we bij een verborgen waterval uit. Dit is inderdaad
wel heel idyllisch! We voelen ons even alleen op de wereld.
Na
de klim weer omhoog en omlaag naar de auto zijn we allemaal wel moe,
Henry incluis. De volgende dag hebben we weer een reisdag op de
planning, een 8 uur durende treinrit naar Yogyakarta. Het is dus niet
erg dat we er weer op tijd in liggen.
Reacties
Een reactie posten