Doorgaan naar hoofdcontent

Going to the Sun

Na een lange rijdag komen we 's avonds aan in Coeur D'Alene in Idaho. Onze B&B ligt op een van de meest idyllische plekjes ooit. Boven op een heuvel met een weids uitzicht over het meer en de bergen en niets in de buurt.


We worden warm ontvangen met een briefje aan de voordeur en op onze kamerdeur een "Welcome Guy". Het motto van deze B&B is dat je vooral gebruik moet maken van alle voorzieningen en dat je met andere gasten gaat praten. We hebben alleen geen tijd om gebruik te maken van de spelletjeskamer, muziekkamer en huiskamer, want we moeten nog wat gaan eten. 's Ochtends echter hebben we, tijdens een heerlijk ontbijt, lekker gekletst met de eigenaar en andere gasten.





Vandaag staat ons volgende National Park op de planning: Glacier, in de staat Montana (een uur later en onze derde staat alweer!). We hadden al gehoord dat er sneeuwval in het park kan zijn, waardoor er wegen afgesloten kunnen zijn. Helaas is dit inderdaad het geval en is de mooiste route, de "Going to the Sun Road", afgesloten. We kunnen daarom niet door het park heen maar moeten er helemaal omheen rijden om stukjes park te bezoeken.

Onze eerste stop is Running Eagle Falls. Deze waterval is genoemd naar een dapper Indiaans meisje genaamd Pitamakan, die iedereen trotseerde en nergens bang voor was. Bijzonder is dat naast het verhaal in het Engels, het verhaal ook in de inheemse taal staat. Blijkbaar is deze plaats nog steeds heilig voor de Indianen, en we snappen wel waarom. Met in de verte de hoge bergen ligt dit watervalletje er wel heel pittoresk bij.




De volgende stop is Two Medicine, de plek waar Pitamakan begraven is. Het is een prachtig meer waar twee hoge bergtoppen bovenuit torenen. Het loopt al tegen de avond dus het wordt tijd om ons hotel op te zoeken. Ook nu slapen we weer op een bijzondere locatie. Ons hotel ligt aan het spoor van de Great Northern Railway, dus alles staat in het teken van treinen. Je kunt er ook slapen in een treinstel (Caboose), maar dat was net even boven ons budget.




Dan is het alweer de laatste dag in Glacier. Omdat we nog een flinke rit moeten maken naar het zuiden later die dag; twijfelen we een beetje wat we moeten doen. Many Glacier schijnt mooi te zijn maar ligt wel een stuk noordelijker. We besluiten in ieder geval naar St Mary te gaan omdat daar nog 6 mijl van de "Going to the Sun Road" bereikbaar is. Als ons echter voor de derde keer wordt aangeraden dat we toch echt naar Many Glacier moeten; besluiten we dat toch maar te doen. Maar eerst naar Rising Sun, het laatst bereikbare stukje van Going to the Sun Road. Terwijl we naar St Mary rijden komen we onze eerste beer tegen. Een jonkie die vlak voor ons de weg oversteekt. Helaas was hij te snel voor ons om een camera te pakken. Jullie zullen het dus moeten doen met het verhaal. Wel heel bijzonder zo'n beer in het wild!




Na even rond gelopen te hebben bij Rising Sun, besluiten wij dus toch door te rijden naar Noorden (ongeveer 50 km vanaf de Canadese grens). De weg naar Many Glacier is duidelijk in een mindere conditie t.o.v. de "Going to the Sun Road', maar het levert ons wel de mooiste uitzichten tot nu toe.
Eenmaal aangekomen op de plaats van bestemming, snappen wij waarom het zo vaak aan ons aangeraden is. Het uitzicht over het meer is adembenemend en zeker wanneer het windstil is. De weerspiegeling van de omliggende bergen laat zich perfect vangen.



Het gebrek aan tijd en de lichte angst voor beren, zorgen ervoor dat wij geen hike gaan doen in deze prachtige omgeving. De reis naar het zuiden gaat dan toch beginnen. Wij laten de hoge bergen van Glacier en de Rocky Mountains achter ons om de "Great Plains" te doorkruisen. Wij hebben ruim 200 mijl voor de boeg, continu met de Rockies aan onze zijde, richting Helena.

Dit is de hoofdstad van Montana en heeft natuurlijk een bijbehorend Capitool. Daarnaast heeft het zelfs een historisch centrum (twee straatjes...) met stenen huizen! Hier zijn wij natuurlijk niet erg van onder de indruk als Europeanen... Het meeste indruk maakt toch wel de Kathedraal van Helena; natuurlijk genaamd St. Helena. En ook de eekhoorn was leuk om even naar te kijken ;)


 


Morgen en de aankomende dagen is het tijd voor ons volgende hoogtepunt: Yellowstone!

Reacties

Populaire posts van deze blog

Rocky Mountain High

Vanuit Santa Fe rijden wij naar het noorden over de hoogvlakte tussen de Rockies in. Gelukkig hebben we een volle tank, want overal waar een benzinestation zou moeten zijn, is het uitgestorven. Eenmaal in Alamosa aangekomen checken wij in en rijden door naar Grand Sand Dunes National Park . Kilometers in de verte zien wij de duinen al liggen, omringd door besneeuwde bergtoppen. Helaas zijn er ook donkergrijze wolken in de lucht en hopen wij dat deze over zullen trekken. Op het moment dat wij langs het “welkomstbord” rijden breekt het wolkendek open en de zon straalt over de zandduinen. Wederom zijn wij pas aan het eind van de middag bij het park en bezoeken kort het bezoekerscentrum, waar vanuit wij een mooi overzicht over het park hebben. Dit is weer een park waar niet echt een scenic drive is, maar slechts een korte weg langs de rand van de duinen en een onverharde weg die tot een bepaald punt toegankelijk is voor “niet 4x4” voertuigen. Onze eerste en enige echte stop brengt on...

Red Rocks

Toen we vijf jaar geleden in Moab kwamen waren we meteen verliefd op dit stadje. Het is omgeven door mooie parken, heeft leuke winkels en restaurantjes en het is nog niet overlopen door toeristen. Tenminste, dat was dus vijf jaar geleden het geval. Toen we de hotels boekten voor deze reis viel het al op dat de prijzen in Utah vrijwel verdubbeld waren, en in het bijzonder in Moab. We laten ons hier niet door tegenhouden en rijden via scenic byway 128 langs de Colorado rivier naar Moab. Deze weg is absoluut een van de mooiste ritten die we ooit hebben gereden! Het lijkt wel een national park met al deze prachtige vergezichten! Het houdt het midden tussen Monument Valley en de kleuren van de Grand Canyon. We maken een aantal stops om dit goed vast te leggen en hier van te genieten. Aangekomen in Moab besluiten we meteen door te rijden naar Arches National Park . Dit park hebben we destijds niet goed genoeg kunnen verkennen omdat de temperatuur toen tegen de 40 graden liep. Nu is he...

Radio Kootwijk, hier Bandoeng!

Het is maar goed dat we ons hotel het vervoer naar Bandung hebben laten regelen want de Grab (Aziatische Uber) brengt ons naar zo'n afgelegen plek achter een mall waar je normaal echt nooit zou komen. Wat dat betreft valt hier nog een wereld te winnen wat betreft aanduiding en vindbaarheid op internet. De rit wordt spannend; het zal ergens tussen de 3 en 8 uur duren omdat het verkeer druk en onvoorspelbaar is. We hebben geluk, we doen er 3,5 uur over.  Aangekomen in Bandung denken we slim te zijn en de taxi op de meter te laten rijden, het hotel is namelijk niet zo ver weg en we hebben even geen zin in het spel dat afdingen heet. Dat blijkt een foute keuze want de chauffeur neemt een enorme omweg zodat de meter mooi oploopt. We zullen voortaan dus toch maar weer een vaste prijs afspreken om dit soort toestanden te voorkomen. Omdat we vernomen hebben dat Bandung zelf geen mooie stad is zullen we ons vooral richten op de omgeving van Bandung, omdat die wel ...