Doorgaan naar hoofdcontent

Going to the Sun

Na een lange rijdag komen we 's avonds aan in Coeur D'Alene in Idaho. Onze B&B ligt op een van de meest idyllische plekjes ooit. Boven op een heuvel met een weids uitzicht over het meer en de bergen en niets in de buurt.


We worden warm ontvangen met een briefje aan de voordeur en op onze kamerdeur een "Welcome Guy". Het motto van deze B&B is dat je vooral gebruik moet maken van alle voorzieningen en dat je met andere gasten gaat praten. We hebben alleen geen tijd om gebruik te maken van de spelletjeskamer, muziekkamer en huiskamer, want we moeten nog wat gaan eten. 's Ochtends echter hebben we, tijdens een heerlijk ontbijt, lekker gekletst met de eigenaar en andere gasten.





Vandaag staat ons volgende National Park op de planning: Glacier, in de staat Montana (een uur later en onze derde staat alweer!). We hadden al gehoord dat er sneeuwval in het park kan zijn, waardoor er wegen afgesloten kunnen zijn. Helaas is dit inderdaad het geval en is de mooiste route, de "Going to the Sun Road", afgesloten. We kunnen daarom niet door het park heen maar moeten er helemaal omheen rijden om stukjes park te bezoeken.

Onze eerste stop is Running Eagle Falls. Deze waterval is genoemd naar een dapper Indiaans meisje genaamd Pitamakan, die iedereen trotseerde en nergens bang voor was. Bijzonder is dat naast het verhaal in het Engels, het verhaal ook in de inheemse taal staat. Blijkbaar is deze plaats nog steeds heilig voor de Indianen, en we snappen wel waarom. Met in de verte de hoge bergen ligt dit watervalletje er wel heel pittoresk bij.




De volgende stop is Two Medicine, de plek waar Pitamakan begraven is. Het is een prachtig meer waar twee hoge bergtoppen bovenuit torenen. Het loopt al tegen de avond dus het wordt tijd om ons hotel op te zoeken. Ook nu slapen we weer op een bijzondere locatie. Ons hotel ligt aan het spoor van de Great Northern Railway, dus alles staat in het teken van treinen. Je kunt er ook slapen in een treinstel (Caboose), maar dat was net even boven ons budget.




Dan is het alweer de laatste dag in Glacier. Omdat we nog een flinke rit moeten maken naar het zuiden later die dag; twijfelen we een beetje wat we moeten doen. Many Glacier schijnt mooi te zijn maar ligt wel een stuk noordelijker. We besluiten in ieder geval naar St Mary te gaan omdat daar nog 6 mijl van de "Going to the Sun Road" bereikbaar is. Als ons echter voor de derde keer wordt aangeraden dat we toch echt naar Many Glacier moeten; besluiten we dat toch maar te doen. Maar eerst naar Rising Sun, het laatst bereikbare stukje van Going to the Sun Road. Terwijl we naar St Mary rijden komen we onze eerste beer tegen. Een jonkie die vlak voor ons de weg oversteekt. Helaas was hij te snel voor ons om een camera te pakken. Jullie zullen het dus moeten doen met het verhaal. Wel heel bijzonder zo'n beer in het wild!




Na even rond gelopen te hebben bij Rising Sun, besluiten wij dus toch door te rijden naar Noorden (ongeveer 50 km vanaf de Canadese grens). De weg naar Many Glacier is duidelijk in een mindere conditie t.o.v. de "Going to the Sun Road', maar het levert ons wel de mooiste uitzichten tot nu toe.
Eenmaal aangekomen op de plaats van bestemming, snappen wij waarom het zo vaak aan ons aangeraden is. Het uitzicht over het meer is adembenemend en zeker wanneer het windstil is. De weerspiegeling van de omliggende bergen laat zich perfect vangen.



Het gebrek aan tijd en de lichte angst voor beren, zorgen ervoor dat wij geen hike gaan doen in deze prachtige omgeving. De reis naar het zuiden gaat dan toch beginnen. Wij laten de hoge bergen van Glacier en de Rocky Mountains achter ons om de "Great Plains" te doorkruisen. Wij hebben ruim 200 mijl voor de boeg, continu met de Rockies aan onze zijde, richting Helena.

Dit is de hoofdstad van Montana en heeft natuurlijk een bijbehorend Capitool. Daarnaast heeft het zelfs een historisch centrum (twee straatjes...) met stenen huizen! Hier zijn wij natuurlijk niet erg van onder de indruk als Europeanen... Het meeste indruk maakt toch wel de Kathedraal van Helena; natuurlijk genaamd St. Helena. En ook de eekhoorn was leuk om even naar te kijken ;)


 


Morgen en de aankomende dagen is het tijd voor ons volgende hoogtepunt: Yellowstone!

Reacties

Populaire posts van deze blog

Radio Kootwijk, hier Bandoeng!

Het is maar goed dat we ons hotel het vervoer naar Bandung hebben laten regelen want de Grab (Aziatische Uber) brengt ons naar zo'n afgelegen plek achter een mall waar je normaal echt nooit zou komen. Wat dat betreft valt hier nog een wereld te winnen wat betreft aanduiding en vindbaarheid op internet. De rit wordt spannend; het zal ergens tussen de 3 en 8 uur duren omdat het verkeer druk en onvoorspelbaar is. We hebben geluk, we doen er 3,5 uur over.  Aangekomen in Bandung denken we slim te zijn en de taxi op de meter te laten rijden, het hotel is namelijk niet zo ver weg en we hebben even geen zin in het spel dat afdingen heet. Dat blijkt een foute keuze want de chauffeur neemt een enorme omweg zodat de meter mooi oploopt. We zullen voortaan dus toch maar weer een vaste prijs afspreken om dit soort toestanden te voorkomen. Omdat we vernomen hebben dat Bandung zelf geen mooie stad is zullen we ons vooral richten op de omgeving van Bandung, omdat die wel ...

Eerste indrukken

Na een lange reis van 16 uur is het dan zover: we zijn in Vegas! Half "stoned" van de lange reistijd, de vliegangstmedicatie van Maaike en het feit dat het voor ons al 2 uur 's nachts is belanden we in een wereld die perfect past bij onze gemoedstoestand: een compleet bizarre droomwereld. Nadat we de huurauto halen rijden we over de Strip, het voelt gewoon onwerkelijk. Links van ons zien we de Eiffeltoren, rechts van ons een replica van New York. Dromen we nog of is dit werkelijkheid? Wanneer we aankomen bij ons 5-sterren hotel Aria en we een upgrade krijgen naar een "executive suite" wat normaal 1700 dollar per nacht kost moeten we echt in onze arm knijpen of we niet aan het dromen zijn. De suite die we hebben past precies bij Vegas: groot en overdreven. Maar ons hoor je niet klagen! Naast een slaapkamer en badkamer hebben we een grote woonkamer met fantastisch uitzicht en een conferentiekamer gewoon... omdat het kan! Helemaal kapot van de reis doen...

Crosstown Traffic

Het is even wat anders. Na al onze reizen naar de Verenigde Staten hebben we ervoor gekozen om het over een andere boeg te gooien. Dit jaar is het Indonesië geworden! We hebben 3 weken de tijd om Java helemaal te doorkruisen en daarna te relaxen op Bali. We vliegen met Garuda rechtstreeks op Jakarta. Ons wordt aangeraden om Jakarta vooral te skippen omdat het een vuile en drukke stad is, maar wij zijn eigenwijs dus wij trekken ons hier niets van aan. We zijn geïnteresseerd in onze koloniale geschiedenis en dan kan het oude Batavia toch niet ontbreken. Onze eerste stop is dan ook het oude stadhuisplein, wat inmiddels Fatahillah Square heet. We beginnen eerst met flink afdingen op de taxi. Er wordt 100.000 roepia gevraagd (omgerekend 6 euro) maar wij krijgen dat met onze eerste Indonesische woordjes terug naar 25.000. Altijd handig om te weten hoe je "te duur" moet zeggen in de lokale taal ;) Het plein is vol toeristen maar wij zijn de enige westerlingen....